Muíños

Hoxe saíume o día proveitoso. Pensando en centrais eólicas e hidroeléctricas e como están deixando os nosos espazos naturais galegos, lembrei que o emprego en Galiza destas enerxías, pero en menor escala, era algo máis común do que se pensa.

De neno, sempre que ía en coche cara Pontevedra, vía aló, á altura de Catoira, unhas ruínas que chamaban a miña atención. No alto dun monte, dúas torres ruinosas amosaban, ante o meu infantil parecer de entón, as torres de un castelo, parentes próximas das Torres de Oeste. Pero alguén me dixo, debía ser meu pai, que eran muíños de vento, como aqueles que ilustraban aquel libro de Cervantes que había na miña casa.

Sempre quixen parar, e sempre, o tempo e o destino, levaban as de gañar. E hoxe, coma quen non quere a cousa, foi o día no que, sen presas e sen destino fixado, cheguei os pés destes muíños, que outrora foran torres dun castelo imaxinario.

Os muíños de Catoira xa non son a ruína que foran e agora, recuperados, amosan o que foran entón ducias de xigantes do Quixote que engalanaban os montes da Galiza. A Garda, Catoira, Abalo, Camariñas, Muros... e coma non, na miña terra, en Ribeira, tamén hai constancia escrita da existencia de alomenos seis muíños de vento, un deles, datado a mediados do século XVIII que aínda se pode ver, nunha finca privada no alto de San Roque, moi próximo á capela.

Logo de ver a beleza dos muíños e da desembocadura do Ulla seguín o meu camiño cara outros lugares coma Campo Lameiro e o Río Barosa, lugares dos que falarei noutro intre.