Á vista dos fallos continuos de blogger, Augas abaixo muda o seu espazo e a súa faciana. A partir de hoxe o blogue está neste enderezo.
Un saúdo.

Veño de pasarme gran parte do día de caza. Si, eu que detesto ese chamado “deporte” e que só practico na variedade fotográfica, veño de pasarme unhas cantas horas atrapando visóns americanos (Mustela vison). Todo isto porque a un grupo de inconscientes, deses que no meu pobo se definirían cunha frase, aquela de “fáltalle un fervor”, decidiron que estas fermosas criaturiñas deben andar ceibes polo noso xa bastante danado medio ambiente.

O visón americano (Mustela vison), como o seu nome común indica é unha especie alóctona, quer dicir isto en “simple” (a ver si os inconscientes o entenden así) que ¡non é de aquí! E non é de aquí como non o son os cangrexos americanos que levan anos ceibando nos encoros, ou coma tampouco son de aquí os eucaliptos que adornan os nosos montes, ou coma tampouco son de aquí os mexillóns cebra que se están a multiplicar nos nosos ríos, ou coma tampouco son de aquí os sapoconchos da florida que cando medran e molestan na casa soltan nas nosas lagoas, ou como a herba de coitelo que enche algún dos nosos fermosos cantís... E podería seguir nunha longa lista de soltas e despropósitos, que non fan máis que minguar a nosa danada natureza galega.

Pero claro, si xa son como “da casa”...diriades vós (ós inconscientes me refiro).

O visón americano a través de fuxidas e “soltas” é xa unha especie común nos nosos ríos, e pronto, de seguir a este paso será a única ou a derradeira. Porque, si os inconscientes non o saben, o visón coloniza rapidamente os ríos galegos, competindo abertamente coas lontras, e calquera outro depredador autóctono (de aquí, por si non o pillaron os inconscientes) ó que rematan por alonxar da súa zona de caza. Tamén este visón, se adapta perfectamente a calquera situación, coma poden ser augas contaminadas, poboacións e sumidoiros, competindo neste aspecto coa rata gris (todo un palmarés de resistencia).

Así que nada máis, que mañá volta a ser día de caza, só me queda da-las grazas ós inconscientes, da miña parte e de parte da natureza galega (e isto chámase ironía ou máis propiamente retranca, señores e señoras inconscientes, por si non o pillades, porque luces non hai moitas... ¿ou si?)

A fotografía da natureza, para algúns, e por suposto para min mesmo, pode ser unha forma de vida coa que sentirnos realizados. Non, non é que se poda vivir desto, ou polo menos no meu caso, pero é unha das cousas máis gratificantes da miña existencia.

Qué nos digan a uns cantos dos que nos dedicamos a isto, que non vale a pena agardar unha ou dúas horas, baixo a choiva ou a friaxe, a te-la foto que buscabamos. O que está claro é que ninguén vai pagar o que vale esa foto. Só a satisfacción do momento pode pagala, o sorriso na faciana do fotógrafo e o que pasa pola súa cabeza, só o coñece quen realizou a fotografía.

Non sei quen ficou máis ledo no momento de face-la foto superior, si eu por capta-lo momento preciso, ou o carrán cristado pola pesca. O que si teño claro, é que só por esta fotografía, valeu a pena o tempo dedicado a fotografar aos carráns esa tarde.

Veño de recuperar o vídeo " O bosque desanimado ", esta vez en formato flash, co que xa non é preciso descargar nengún plugin, para visualizalo (salvo o flash, que a estas alturas xa case que ven instalado de serie...).
O novo formato de vídeo ten a vantaxe da súa rápida visualización pero tamén ten un defecto, a perda de calidade (que tampouco é tan grande).

Nestes días comeza a tempada de outono. Así, nestas datas, os cogomelos ou as castañas volverán a ser parte da nosa dieta alimenticia, ou a súa recolleita, será a escusa perfecta para volver a estar en contacto coa natureza nos nosos momentos de ocio. Pero tamén é no outono cando outro marabilloso fenómeno natural comeza a producirse, a migración das aves.

Hai aves e aves. Así o carrán ártico, percorre milleiros de quilómetros cada ano entre o Ártico e o Antártico, nun perpetuo xogo coas estacións climáticas. Pero son, sen dúbida, máis abondosas as aves que percorren a metade do camiño.

Centos de miles de aves que buscaron para criar o norte de Europa, aproveitando o desxeo e a explosión de vida do Ártico, retornan agora á quente África, pasando por varios carreiros ou vías migratorias. Entre estas vías está a Atlántica, que pasa polas nosas costas.

Xa comeza a ollarse o paso de limícolas, como é o caso deste bilurico claro (Tringa nebularia) da foto superior, que formaba parte de un grupo de oito exemplares, que se pousaron ó meu carón, no Esteiro do Tambre, o pasado venres.