Na Galiza podemos atopar nestas datas dúas especies de xacinto bravo, o Hyacinthoides non-scripta e o Hyacinthoides paivae (endémico da Galiza e que substitúe nestas latitudes ó similar Hyacinthoides hispanica, propio do resto da Península Ibérica).
A máis común das dúas especies é o Hyacinthoides non-sripta, presente en bosques de toda Galiza (especialmente no interior), e que poderémos recoñecer doadamente pola curvatura do ápice, que fai que as flores tendan a quedar colgando e a planta teña unha apariencia curvada cara o chan. Esta especie pódese atopar en toda Europa, en lugares sombrizos ou de media sombra.
O Hyacinthoides paivae (S.Ortiz & Rodr. Oubiña) foi trabucado ate fai pouco tempo co Hyacinthoides hispanica, especie similar que se pode atopar no resto da Península Ibérica, pero trátase dunha especie propia de Galiza, que se pode atopar con frecuencia perto do mar (aínda que tamén se poida dar en montes do interior, como é o caso do Xurés). Nestes días o teño atopado nos Chans do Barbanza (Boiro) e no alto da Espiñeira (Fecha, Santiago de Compostela), aínda que é habitual en zonas costeiras como o Parque Natural de Corrubedo.
